Strona głównaTrochę teorii

Trochę teorii


WIADOMOŚCI OGÓLNE

Każdy budynek, w którym są zainstalowane kotły grzewcze lub wkłady kominkowe ma obowiązek posiadania instalacji do odprowadzania wytworzonych z tych urządzeń spalin oraz do ich wentylacji. Do tej czynności służą nowoczesne systemy kominowe. Ich podstawowym zadaniem jest odprowadzanie do atmosfery spalin wytworzonych z palenisk kotła oraz wytworzenie w kotle takiego podciśnienia (różnica ciśnień pomiędzy ciepłym powietrzem z kotła a zimnym z atmosfery) aby powietrze do spalania i wentylacji napływało przez otwory wywiewne.

Kominy można podzielić na kilka rodzajów, np. ze względu na funkcję jaka pełnią – wyróżniamy wówczas:

- dymowe – służą do odprowadzania spalin z palenisk opalanych paliwem stałym. Spaliny zawierają poza tlenkami gazowymi również pyły i sadzę, oraz parę wodną;

- spalinowe – służą do odprowadzania spalin z palenisk gazowych i opalanych paliwem płynnym;

- kominy wentylacyjne – służą do dostarczania powietrza koniecznego w procesie spalania oraz do wymiany zużytego powietrza w pomieszczeniach.

RODZAJE KOTŁÓW

KOCIOŁ to urządzenie do ogrzewania wody lub wytwarzania pary wodnej ciepłem powstającym podczas spalania paliwa stałego, płynnego lub gazowego.

Podział kotłów ze względu na roszaj paliwa:
- Kotły opalane paliwem stałym - można w nich spalać: węgiel kamienny, węgiel brunatny, koks, miał, drewno itp. 
- Kotły opalane paliwem ciekłym (spala się w nich olej opałowy)
- Kotły opalane paliwem gazowym (z otwartą lub z zamkniętą komorą spalania, a także kondensacyjne)

Podział kotłów ze względu na pobór powietrza:
- kotły z otwartą komorą spalania (atmosferyczne) - powietrze do spalania pobierane jest z pomieszczenia, a przepływ powietrza przez kocioł i wyrzut spalin odbywa się na zasadzie naturalnego ciągu wytwarzanego w kominie.
- kotły z zamkniętą komorą spalania (Turbo) - proces spalania odizolowany jest od pomieszczenia, w którym się ono znajduje. Urządzenia te nie pobierają powietrza z pomieszczenia, sam zaś proces jego zasysania, a potem wyrzutu spalin wymuszony jest przez wentylator.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie § 170 Urządzenia gazowe z zamkniętą komorą spalania, przez co rozumie się urządzenia typu C, mogą być instalowane w pomieszczeniach mieszkalnych, niezależnie od rodzaju występującej w nich wentylacji, pod warunkiem zastosowania koncentrycznych przewodów powietrzno-spalinowych

- Kotły kondensacyjne. 
W procesie spalania duży potencjał energii cieplnej (ok. o 11%)  był dotychczas odprowadzany wraz ze spalinami i bezpowrotnie tracony. W tradycyjnych urządzeniach grzewczych ciepło utajone “ucieka” wraz ze spalinami przez komin na zewnątrz i tam zostaje bezpowrotnie utracone. Jeśli schłodzi się parę wodną w takim stopniu, że na powrót zamieni się w wodę, wyzwala się przy tym duża ilość ciepła. Ciepło to nazywa się “ciepłem kondensacji”. Para wodna skrapla się i opada w postaci kropli, krople te nazywane są kondensatem. I dokładnie taki proces zachodzi w kotłach kondensacyjnych. Gorące spaliny schładzane są do temperatury punktu rosy  (poniżej 57˚C) i para wodna ulega kondensacji. Uwalniane jest przy tym ciepło kondensacji, które wykorzystywane jest do celów grzewczych.  Kotły kondensacyjne wyposażone są w zamkniętą komorę spalania. Dzięki niej nie jest wymagany dopływ świeżego powietrza do pomieszczenia, w którym zamontowany jest kocioł. Zapobiega to wychłodzeniu się tego pomieszczenia, zwłaszcza zimą. Odprowadzenie spalin i pobór powietrza do spalania realizowany jest przez specjalny, zintegrowany system powietrzno-spalinowy. Systemy spalinowe do kotłów kondensacyjnych eksploatowane są zazwyczaj w nadciśnieniu. Ze względu na spadający kondensat muszą być szczelne, a także odporne na korozję i w określonym zakresie na temperaturę spalin. Obecnie wykonuje się je z tworzywa sztucznego, stopów aluminium, stali stopowych, ceramiki oraz ze specjalnego rodzaju szkła. Przewody spalinowe odporne na wilgoć wprowadzane są zazwyczaj do istniejących kominów lub do specjalnie wykonanych w tym celu szybów. Dlatego też rozwiązanie to przydatne jest w nowym budownictwie, jak również przy modernizacji instalacji grzewczej w starych budynkach. Istnieje rozwiązanie tzw. podwójnej rury - jak w systemie KONEKT TURBO, gdzie dwa koncentrycznie umieszczone przewody (spalinowy i doprowadzenia powietrza) zastępują dotychczasowe kominy murowane.

- Inne urządzenia grzewcze np.trzony kuchenne na paliwo stałe oraz paleniska otwarte (kominki). Owielkości otworu paleniskowego kominka do 0,25m2 (średnica 28,5cm) mogą być przyłączone wyłącznie do własnego, samodzielnego przewodu dymowego, posiadającego co najmniej wymiary 0,14x0,14 m; w przypadku trzonów kuchennych typu restauracyjnego oraz kominków o większym otworze paleniskowym - co najmniej 0,14x0,27m;

- piece wolnostojące - KOZY. Tego typu urządzenia grzewcze nie mogą być montowane do systmów kominowych KONEKT ZE WZLĘDU NA RYZYKO ODDZIAŁYWANIA OGNIA WYDOSTAJĄCEGO SIĘ Z CZOPUCHA  NA CERAMIKĘ .

DEFINICJA KOMINA

Zgodnie z normą PN-EN 1443 przyjmuje się następujące terminy i definicje: kominem nazywana jest konstrukcja składająca się z warstwy lub kilku warstw zawierających w sobie kanał spalinowy. W skład elementów komina wchodzi także przewód połączeniowy (tzw. czopuch lub łącznik), który definiowany jest jako części składowe łączące króciec wylotowy urządzenia grzewczego z kominem, a także nasada tj. „kształtka instalowana na wylocie komina". System kominowy stanowi „komin zmontowany z odpowiednich części dostarczonych albo określonych przez jednego producenta, który obejmuje gwarancją cały komin" . Systemy kominowe i spalinowe można sklasyfikować według różnych kryteriów (np. konstrukcyjnych, według osiąganych parametrów czy przeznaczenia).

Zasady budowy komina wg Polskich Norm

1. Kominy w zewnętrznych ścianach budynku powinny być izolowane cieplnie

2. Komin wystający ponad dach powinien być otynkowany i spoinowany.

3. Wierzch kominów powinien być nakryty tzw. czapką betonową zbrojoną z okapem odizolowanym warstwą papy. W rejonach występowania silnych wiatrów i przy usytuowaniu kominów obok elementów budynku stanowiących przeszkodę zaleca się instalować nasady kominowe.

4. W eksploatacji kotłów grzewczych i przemysłowych opalanych olejem opalowym lub gazem, a szczególnie kotłów kondensacyjnych, występuje problem odprowadzenia skroplin z kondensacji pary wodnej zawartej w spalinach. Skropliny te mają odczyn kwaśny i w zasadzie powinny być neutralizowane przed odprowadzeniem ich do kanalizacji publicznej. Kominy dla tych kotłów wyposaża się w odpowiednie zbiorniki (odstojniki) skroplin umieszczone w dolnej części komina. Skropliny w kotłach kondensacyjnych mają odczyn 1,8-3,8 pH przy spalaniu oleju opałowego i 3,8-5,4 pH przy spalaniu gazów. Wartość pH tych skroplin świadczy o ich kwasowości. Ścieki z typowych gospodarstw domowych mają natomiast odczyn zasadowy 6,5-10 pH (podobnie jak woda wodociągowa o pH --8)

5. Zadaniem nasad kominowych jest osłona otworu wylotowego komina przed niekorzystnym oddziaływaniem wiatru, który może wywołać zakłócenia ciągu kominowego. Nasada nie powinna dławić ciągu komina. Wyloty komina często są nieco zwężone przez tzw. zakończenie ustnikowe, mające na celu zwiększenie prędkości wypływu spalin.

6. Przy doborze materiału do budowy komina należy uwzględnić utrzymanie temperatury ścianki komina powyżej temperatury punktu rosy.

7. Wymagania konstrukcyjne stawiane systemom kominowym:
- szczelność,

- niepalność, odporność ogniowa co najmniej 60 minut,

- odporność na zawilgocenia na całej ich długości,

- wszystkie elementy systemu kominowego powinny być dopuszczone do stosowania w budownictwie w zakresie sanitarnym, a także parametrów ciśnienia, temperatury, wilgotności i odporności ogniowej występujących w warunkach eksploatacji,

- przekrój przewodów dymowych i spalinowych powinien być dostosowany do rodzaju, wielkości i mocy urządzenia grzewczego podane przez producenta, wysokości komina oraz rodzaju paliwa jakie będzie stosowane do ogrzania pomieszczenia,

- kominy powinny być skonstruowane w taki sposób, aby istniał dostęp do okresowego czyszczenia i kontroli w trakcie eksploatacji,

- wnętrze komina powinno być gładkie, tak by straty ciągu powodowane tarciem i osadzaniem się sadzy były jak najmniejsze,

- w przypadku zmiany funkcji komina (np. z wentylacyjnego na spalinowy) należy dostosować przekrój komina do nowych warunków i zabezpieczyć przed kondensatem,

- przewody kominowe powinny być prowadzone pionowo,

- dopuszcza się odchylenie przewodu od pionu nie większe niż 30stopni, na odcinku nie dłuższym niż 2 metry,- kominy stawiane na zewnątrz budynku oraz przy zewnętrznych ścianach budynku powinny mieć izolacje termiczną z wełny mineralnej,

- komin jest konstrukcja wolnostojącą, dlatego zabrania się trwałego związania komina z elementami konstrukcyjnymi budynku pozostawiając szczelinę dylatacyjna co najmniej 5-10 mm,

- z godnie z przepisami, kominy opalane paliwami stałymi powinny być czyszczone co najmniej 4 razy w roku, paliwami płynnymi co najmniej 2 razy w roku, a przewody wentylacyjne co najmniej raz w roku.

8. Wymaganie konstrukcyjne stawiane przewodom wentylacyjnym:

- wentylacja wywiewna pomieszczenia powinna odprowadzać powietrze na zewnątrz budynku,

- przewody wentylacyjne powinny być wykonane z materiałów niepalnych,

- pole przekroju otworu wywiewnego nie powinno być mniejsze niż 14x14 cm,

- należy zapewnić dostęp do usuwania zanieczyszczeń z przewodu,

- do poszczególnych pomieszczeń mogą być podłączone wentylacje tylko z pomieszczeń o tym samym charakterze,

- zabrania się zamykania i przesłaniania otworów wentylacyjnych,

- wyloty przewodów wentylacyjnych powinny być tak usytuowane, aby dym i ogień z kotłowni, przez przestrzeń zewnętrzną, nie mogły przedostać się do innych pomieszczeń.

Konstrukcja Systemu Kominowego wg Polskiej Normy


- Podstawa –odcinek komina ustawiony na podłożu wyposażony w otwór rewizyjny z drzwiczkami

- Obudowa zewnętrzna

- Kształtka przyłącza

– kanał wewnętrzny wyposażony w otwór wyczystny albo przyłącze do odprowadzania spalin

- Drzwiczki otworu wyczystnego i rewizyjnego  - rozróżniamy dwa rodzaje drzwiczek:

a) drzwiczki zespolone z kształtką przyłączną z drzwiczkami wewnętrznymi 

b) drzwiczki zespolone z kształtką bez drzwiczek wewnętrznych Ceramicznego kanału wewnętrznego - Warstwy izolacji

- Zaprawy do łączenia kanału wewnętrznego

- Zaprawy do łączenia powłoki zewnętrznej

- Nasady

- Odcinka wyczystnego

- Otworów wyczystnych i rewizyjnych

- Uchwytów dystansowych - utrzymuje wymaganą odległość pomiędzy obudową a kanałem wenętrznym

- Zbrojenia

- Zbiornik kondensatu - pojemnik w podstawie kanału wewnętrznego służący do zbierania kondensatu

- Wypływ kondensatu - odpływ umożliwiający odprowadzenie kondensatu ze zbiornika

PODZIAŁ KOMINÓW
 

1. Ciśnienie

- kominy pracujące w podciśnieniu (funkcjonują dzięki powstaniu różnicy ciśnień wytworzonej pomiędzy wlotem spalin, a górną częścią - wylotem komina na wskutek zmiennej gęstości powietrza znajdującego się w zamkniętej przestrzeni komina. Na skutek wystąpienie różnicy ciśnień powstaje w kominie siła wyporu - tzw. ciąg kominowy, który samoczynnie zasysa produkty spalania i emituje je z komory spalania na zewnątrz - do atmosfery.

- kominy pracujące w nadciśnieniu (nadciśnieniowe instalacje spalinowe stanowi zespół elementów podłączonych bezpośrednio do urządzenia grzewczego (kotła, pieca itp.) wyposażonego w mechaniczny wentylator, który wytwarza w przewodzie takie nadciśnienie, aby możliwe było usunięcie produktów spalania do atmosfery)

2. Kondensacja skroplin

- kominy na spaliny suche (jeśli temperatura wewnętrznej powierzchni komina jest wyższa od temperatury punktu rosy spalin)

- kominy na spaliny mokre (gdy temperatura spalin w dowolnym odcinku komina jest równa lub poniżej punktu rosy spalin czyli  52 °C w tym przypadku można liczyć się z powstawaniem w nim kondensacji pary wodnej spalin)

3. Temperatura spalin

- kominy niskotemperaturowe do temperatury 250 °C (gaz, olej opałowy),

- kominy średnio temperaturowe (gaz, olej opałowy, kotły węglowe retortowe),

- kominy wysokotemperaturowe temperatura pracy od 450 °C do 650 °C (kominki, piece węglowe i na drewno tradycyjne),

4. Odporność na pożar sadzy

- kominy nie odporne na pożar sadzy, 

- kominy odporne na pożar sadzy(jest zdolny wytrzymać szok termiczny podczas zapalenia łatwo palnej pozostałości osadzającej się przy wewnętrznej warstwie komina)

 

KLASY ODPORNOŚCI KOMINA

Klasa temperaturowa – oznacza nominalną temperaturę pracy systemu.

Najniższa jest klasa T080 i przy tym systemie nominalna temperatura pracy komina nie powinna przekraczać 80°C. Oznacza to także, że podczas badań wytrzymał on działanie temperatury o wartości 100°C. Najwyższa nominalna temperatura pracy komina wynosi 600°C - T600 (badanie było przeprowadzane przy temperaturze 700°C). 

Klasa ciśnieniowa – kominy nie muszą być bardzo szczelne, gdyż w czasie pracy kotła panuje w nich zazwyczaj podciśnienie. Dzięki niemu spaliny wydostają się przez komin, a nie przez nieszczelności. Kominy pracujące w podciśnieniu oznaczane są symbolami N1 i N2.

N1 oznacza system bardziej szczelny,

N2 – mniej szczelny, przeznaczony do pracy przy mniejszym podciśnieniu.

Kotły z palnikiem wentylatorowym wytwarzają w kominie nadciśnienie, co oznacza, że spaliny są z niego "wypychane" na zewnątrz. Dlatego wybierając taki kocioł musimy zadbać o odpowiednio szczelny komin i kupić system oznaczony symbolem P1 lub P2, w którym P1 oznacza system bardziej szczelny. 

Klasa odporności na pożar sadzy – dotyczy to tylko kotłów na paliwa stałe, „produkują” one bowiem sadzę, która osiada na ściankach komina. Może się ona zapalić i wtedy w kominie będzie panować bardzo wysoka temperatura, dochodząca nawet do 1000°C. Na taką właśnie temperaturę muszą być odporne kominy do kotłów na paliwo stałe przez czas przynajmniej 30 min. – dzięki temu pożar się nie rozprzestrzeni. Kominy przeznaczone do kotłów na paliwo stałe oznaczane są symbolem G, pozostałe literą O. 

Klasa odporności na działanie skroplin – jest ważna w przypadku kotłów kondensacyjnych, w których powstają skropliny na skutek wykraplania się pary wodnej. Kominy odporne na działanie skroplin są oznaczone literą W i wyposażone w elementy do odprowadzania kondensatu. Pozostałe kominy oznaczane są literą D.

Klasa odporności na korozję – woda w przewodzie kominowym może pojawić się także wtedy, gdy użytkujemy kocioł inny niż kondensacyjny. Jest to zazwyczaj spowodowane nadmiernym obniżeniem temperatury spalin. Zjawisko to ma miejsce wtedy, gdy temperatura spalin spadnie poniżej wartości granicznej: 55°C dla kotłów gazowych, 50°C dla kotłów olejowych i 40°C dla kotłów na paliwa stałe. Problem ten dotyczy zwłaszcza kotłów gazowych.

Opór cieplny przewodu kominowego – jest do ważny parametr, gdyż naturalny ciąg maleje, gdy spada temperatura spalin. W skrajnym przypadku ciąg zanika. Dlatego kominy trzeba izolować. Producenci podają informację o oporze cieplnym ścianek komina w postaci symbolu Rxx, gdzie dwie ostatnie cyfry oznaczają opór cieplny pomnożony przez 100 i podany w m2K/W. 

Minimalna odległość od materiałów palnych – ponieważ zewnętrzne ścianki komina również się nagrzewają, trzeba zachować odpowiednie odległości od komina do materiałów palnych, które mogą się zapalić pod wpływem temperatury wynoszącej nawet kilkadziesiąt stopni Celsjusza. Odległości te są różne w zależności od materiału, z jakiego wykonany jest komin. W oznaczeniu komina odległość ta jest podawana w milimetrach, po literze C. Na przykład C100 oznacza, że komin musi być usytuowany przynajmniej 100 mm od materiałów palnych. 

 

NASZE OZNACZENIA ZGODNIE Z CERTYFIKATEM WE 

 

WYMAGANIA I METODY BADAŃ  ODPORNOŚCI NA POŻAR SADZY

KONEKT PS - EN 13063-1: T600 N1 D 3 G50

KONEKT - EN 13063-1: T600 N1 D 3 G50

WYMAGANIA I BADANIA KANAŁÓW POWIETRZNO-SPALINOWYCH

KONEKT EN 13063-3  T600 N1 D 3 G50

KONEKT EN 13063-3  T400 N1 W 2 O50

KONEKT PS EN 13063-3  T600 N1 D 3 G50

KONEKT TURBO EN 13063-3  T600 P1 W 2 O50

WYMAGANIA I METODY BADAŃ W WARUNKACH WILGOTNYCH

KONEKT EN 13063-2: T400 N1 W 2 O50 

KONEKT TURBO EN 13063-2:  T200 P1 W 2 O50